KOPALNIA MARIE-AGNES
Kopalnia rud ołowiu, srebra i cynku położona w Bystrzycy Górnej pod wiaduktem kolejowym (specjalnie zbudowanym, by nie zamknąć okna sztolni! Przypuszcza się, że planowano wznowienie eksploatacji złoża.). Data założenia kopalni nie jest znana - prawdopodobnie eksploatację rozpoczęto jeszcze w XVIw. Zdaje się to potwierdzać fakt istnienia w tym czasie dwóch gwarectw w Bystrzycy Górnej oraz świadectwach istnienia tu huty. Nazwa Marie - Agnes pojawia się po raz pierwszy w rejestrach górniczych w 1904r., gdzie funkcjonuje jako kopalnia cynku. Eksploatację kopalni prowadzono z licznymi przerwami - wracając do eksploatacji w miarę rozwoju techniki górniczej i hutniczej. Po długiej przerwie spowodowanej upadkiem gospodarczym w wyniku wojny trzydziestoletniej (1618 -1648) prace górnicze wznowiono dopiero w XVIIIw., a na mapach geologicznych z 1924r. Marie - Agnes widnieje już jako nieczynne wyrobisko. Pamiątką XIX - wiecznej eksploatacji jest ślad wiertła na ociosie widoczny w pobliżu szybu.
Podobnie jak w innych kopalniach srebra i ołowiu eksploatację prowadzono w hydrotermalnej żyle barytu. W kopalni Marie -Agnes miała ona przebieg W-E i grubość ok. 50cm.
Kopalnia miała 3 poziomy: górny - odwadniany grawitacyjnie oraz dwa dolne (położone już poniżej koryta rzeki Bystrzycy) - odwadniane przy użyciu drewnianego rurociągu. Komunikacja z dolnymi poziomami kopalni odbywała się przez prostokątny szyb o wymiarach ok. 2,5 x 4m i głębokości ok. 6m. Obecnie szyb i dolne poziomy kopalni są całkowicie zalane. W krystalicznie czystej wodzie widać doskonale drewniane zbrojenie szybu.
Wyrobiska kopalni znajdują się w znakomitym stanie technicznym. Górny poziom mierzy ok. 100m nieobudowanych chodników.
