Sztolnia Samotnika

Srebrna Góra - jedna z pereł Dolnego Śląska. Wspaniale położona na stromych stokach na granicy Gór Sowich i Bardzkich. Choć od 1945 nie jest już miastem, zachowała miejski układ urbanistyczny z ciekawymi kamienicami wokół podłużnego rynku. Zachwycające panoramy Srebrnej Góry warto podziwiać zarówno od strony Przedgórza Sudeckiego (a więc "z dołu"), jak i "z góry" - z okolic Przełęczy Srebrnej. W całej miejscowości trudno znaleźć choćby skrawek równej ziemi, a przez miasteczko jedzie się górską drogą pełną serpentyn! Nad całością zaś dominują potężne forty Twierdzy Srebrnogórskiej - największej twierdzy górskiej w Europie!

Historia Srebrnej Góry ściśle jest związana z górnictwem. Już w I poł. XIVw. znane były złoża srebronośnej galeny ("Góra Srebra"). W 1370r. do Srebrnej Góry przybywają górnicy sprowadzeni z Saksonii i Złotego Stoku. Wiek XV to upadek górnictwa związany z wojnami husyckimi. Potem, w XVIw., przychodzą dla miasta (i całego regionu) lepsze czasy. W 1536r. miasto uzyskuje status wolnego miasta górniczego, a w 1540 otrzymuje herb. Rozwój górnictwa trwa nieprzerwanie aż do Wojny Trzydziestoletniej, w wyniku której, podobnie jak na całym Śląsku, następuje upadek gospodarczy. Później już nigdy górnictwo nie miało większego znaczenia w gospodarce miasta - owszem, próbowano wznawiać wydobycie ołowiu i srebra, ale były to już prace na znacznie mniejszą skalę. Prace poszukiwawcze prowadzono w tym rejonie jeszczew XIXw. (sztolnia Samotnika i Wężowa) oraz XXw.(w latch 60-tych).

Warto zaznaczyć, że w Srebrnej Górze nigdy, nawet w okresie największej intensyfikacji robót górniczych, nie było huty, a cały urobek wożono do przeróbki do Złotego Stoku.
Prace górnicze koncentrowały się w 2 rejonach: w sąsiedztwie Przełęczy Srebrnej oraz w Dolinie Chłopiny. Do dziś zachowały się tam liczne ślady intensywnych robót górniczych.

Sztolnia Samotnika położona jest w dolinie potoku poniżej Fortu Ostróg. Była to sztolnia poszukiwawcza wykuta w XIXw. Stosunkowo przestronny chodnik ma 42m długości. W kilku miejscach wyraźne ślady wierteł w ociosie.

Sztolnię tę, podobnie jak pozostałe w rejonie Gór Sowich, drążono za żyłą barytu, której towarzyszyła mineralizacja w postaci galeny srebronośnej, blendy cynkowej, chalkopirytu oraz pirytu. Wystąpienia barytu w wielu miejscach Sudetów mają charakter geotermalny i pozostają w ścisłym związku z zaburzeniami tektonicznymi. Były one już w średniowieczu przedmiotem poszukiwań, jako wskaźnik okruszcowania. Większość znanych w Sudetach ośrodków górniczych umiejscowiona jest właśnie na wychodniach żył barytu: Srebrna Góra, rejon Kamionek, Dziećmorowice, Modliszów, Przygórze, Bystrzyca Górna, Radzimowice (Stara Góra), Marcinków, Kletno, Boguszów, Miedzianka i wiele pomniejszych. Wydaje się, że znajomość lokalizacji takich wychodni może i dziś pomóc w odnajdywaniu zapomnianych reliktów dawnego górnictwa (prosimy o cierpliwość: wkrótce relacja z takiego właśnie odkrycia!).

Powrót do eksploracji || Powrót do góry