KOPALNIE W NOWEJ WSI KŁODZKIEJ

Nowa Wieś Kłodzka to urokliwie położona miejscowość u stóp Gór Bardzkich. Początki górnictwa wiążą się z uruchomieniem kamieniołomów wapienia w XVIIIw. Wraz z nimi wzniesiono kilka wapienników, które początkowo pracowały na potrzeby wznoszonej w tym czasie twierdzy srebrnogórskiej.

Do dzisiaj zachowały się tam trzy zespoły wyrobisk podziemnych:

1. Ogromna komora wydobywcza wapienia - położona w dawnych kamieniołomach. Wyrobiska mają kilkadziesiąt metrów długości i ok. 10 szerokości i są w całości zalane (ujęcie wody). Dziś wejście zamknięte jest metalową pokrywą. Z braku pontonu, eksplorację tego obiektu musieliśmy ograniczyć do sesji fotograficznej.
2. Komora wydobywcza wapienia z potężnym filarem pośrodku - położona w tym samym kamieniołomie, ale w jego południowej części. Do komory wchodzi się przez sporych rozmiarów zapadlisko, z którego wiodą do obiektu dwa duże wejścia. Komora ma kształt w przybliżeniu owalny o wymiarach ok. 15 x 10 m i ok. 5 m wysokości. Spąg komory znajduje się ok. 3 m poniżej wejść. Stan wyrobisk - bardzo dobry.
3. Sztolnia na północnym skraju wsi. Początkowo sądziliśmy, że podobnie jak w kamieniołomie, wydobywano tu wapień. Wskazywały na to rozmiary prowadzonych tu prac odkrywkowych oraz widoczny przekrój geologiczny. Jednak po eksploracji sztolni skłaniamy się raczej ku tezie, że przynajmniej w części podziemnej, przedmiotem eksploatacji była tu żyła barytu z mineralizacją polimetaliczną (podobnie jak w innych obiektach górniczych okolic Srebrnej Góry). Świadczy o tym sposób prowadzenia sztolni, jej rozmiary i przekrój - w niczym nie przypomina ona typowych dla górnictwa wapienia obiektów. Całkowita długość sztolni wynosi ok. 40 m. Strome zejście (osypisko) prowadzi do niewielkiej komory, z której odchodzą dwa chodniki: główny - na wprost i niewielki, całkowicie zagruzowany, chodnik w lewo. Sztolnia główna, o wymiarach 1,5 x 2,0 m, po kilku metrach łamie się pod dużym kątem w lewo, by po kilkunastu metrach zakończyć się przodkiem. W całym obiekcie widoczne są liczne ślady wierteł. Po bliższym zapoznaniu się z doskonale wyeksponowanym profilem geologicznym, stwierdzamy, że sztolnię wydrążono w strefie dyslokacji, na kontakcie skał wapiennych z piaskowcem. Ułatwiało to górnikom pracę, ale dziś może stać się przyczyną zagłady obiektu: warstwa łupków leżąca nad sztolnią odspoiła się od podłoża i w każdej chwili grozi gigantycznym osunięciem (częściowo ten proces już się rozpoczął, o czym świadczy osuwisko w części wejściowej sztolni). W związku z tym obiekt należy uznać za bardzo niebezpieczny!

Powrót do eksploracji || Powrót do góry